“काहीच होणार नाही…”
हा एक वाक्यांश नाही, तर आजच्या महाराष्ट्राच्या आणि भारताच्या न्यायव्यवस्थेचा आरसा आहे. प्रत्येक मोठ्या घटनेनंतर आपण पाहतो—थोडे दिवस मीडियात गाजावाजा, काही नेते मोठे शब्द बोलतात, सभा होतात, आणि मग सगळं शांत. शेवटी, बळी गेलेला व्यक्ती विस्मृतीत जातो, आणि गुन्हेगार पुन्हा सत्तेत दिसतात.
आज संपदा मुंडे प्रकरणातही असंच होणार का, हा प्रश्न प्रत्येक संवेदनशील मनाला पडतो. कारण आपण या आधी असंख्य उदाहरणं पाहिली आहेत — संतोष देशमुख, दिशा सालियन, पूजा चव्हाण, सुशांत सिंग राजपूत, हिरेन-वाजे प्रकरण, पुणे पोर्श अपघात, आणि अजून कितीतरी. सगळ्यांची सुरुवात एकसारखीच — “न्याय मिळवू” या घोषणांनी, आणि शेवट “मिळाला का न्याय?” या वेदनेने.
संतोष भाऊंच्या मृत्यूची आठवण अजूनही बोचते
संतोष देशमुख यांच्या मृत्यूची दृश्यं लोक विसरले असतील, पण ती सत्य अजूनही महाराष्ट्राच्या विवेकाला त्रास देतं आहे. पाणी मागणाऱ्या माणसाच्या तोंडात काय टाकलं गेलं, त्याचे फोटो लोकांच्या डोळ्यांसमोर आहेत. न्याय कुठे आहे? दोषी कोण? आणि सर्वात महत्त्वाचं — मोठ्यांचा CDR (Call Detail Record) का तपासला नाही?
हे प्रश्न केवळ एका कुटुंबाचे नाहीत. हे संपूर्ण समाजाच्या न्यायाच्या भावनेवरचा प्रश्न आहे. पण आपण काय करतो? दोन दिवस सोशल मीडियावर पोस्ट करतो, आणि मग विसरतो. आणि हेच सत्ताधाऱ्यांचं सर्वात मोठं शस्त्र आहे — जनतेची विस्मरणशक्ती.
मीडियाचा तमाशा आणि न्यायाचा मृत्यू
मीडिया हे लोकशाहीचं चौथं स्तंभ म्हणतात. पण आज तो “TRP चा व्यवसाय” बनला आहे. एखादं प्रकरण घडलं की लगेच “ब्रेकिंग न्यूज”, “एक्सक्लुझिव्ह स्टोरी” म्हणत आवाज उठतो. काही दिवस हेडलाईनमध्ये ती बातमी असते. पण जसजसे मोठे लोक त्यात अडकतात, तसतसा आवाज कमी होतो.
दिशा सालियन आणि पूजा चव्हाण यांच्या प्रकरणात सत्तेतील लोकांची नावं आली. पण शेवटी निकाल — “आत्महत्या.”
सुशांत सिंग राजपूत, ज्याच्या प्रकरणात संपूर्ण देश जागा झाला होता — शेवटी काय झालं?
हिरेन-वाजे प्रकरण, नागपूर कार प्रकरण, पुण्याचा पोर्श अपघात — सगळ्यात एकच पॅटर्न आहे. पहिले वादळ उठवा, मग शांतपणे सगळं मिटवा.
राजकारणातल्या गुन्हेगारीचा माज
आज महाराष्ट्रात मंत्री, खासदार, आमदार यांच्या भोवती सज्जन नव्हेत, तर गुन्हेगारांची गर्दी दिसते.
कधी ड्रग्ज प्रकरण, कधी हनीट्रॅप, कधी बेकायदेशीर रिसॉर्ट्स — आणि या सगळ्यांमध्ये प्रशासनाचं मौन. कारण “ते मोठे लोक” आहेत.
आर्यन खानचा ‘दूध प्यायला गेलेला पब’ प्रकरण मीडिया हेडलाईन बनलं, पण त्या मागे असलेली राजकीय खेळी काय?
बॉलीवूड ड्रग्ज गँग, पुणे ड्रग्ज प्रकरण, नागपूर कार अपघात — सगळं काही काही दिवस गाजलं, पण शेवटी सर्वांना क्लीनचिट.
सिस्टमची सडलेली मुळे
आज आपली न्यायव्यवस्था फक्त गरीब आणि सामान्य लोकांसाठी जलद आहे. मोठ्या लोकांसाठी मात्र ती “विचाराधीन” राहते.
फास्ट ट्रॅक कोर्ट, SIT चौकशी, CBI तपास — हे सगळे शब्द फक्त लोकांना शांत ठेवण्यासाठी वापरले जातात.
संतोषभाऊंच्या कुटुंबाला न्याय देण्याचं आश्वासन देणारे सगळे “दादा, ताई, आबा” कुठे गेले?
संपदा मुंडे प्रकरणात न्याय देऊ म्हणणारे राजकारणी उद्या गप्प बसतील — कारण त्यांच्या सत्तेच्या खेळात एक जीव काहीच मोलाचा नाही.
जनता आणि न्याय यांच्यातील दरी
खरं सांगायचं तर दोष फक्त नेत्यांचा नाही. आपणही जबाबदार आहोत.
प्रत्येक वेळेला आपण एक दिवस रागाने पोस्ट लिहितो, दुसऱ्या दिवशी नवीन विषयाकडे वळतो.
आपण जर विसरणं थांबवलं, तर व्यवस्था हादरेल. पण आपणच विसरतो.
आणि मग पुन्हा नवीन बळी येतो — नवीन संपदा मुंडे, नवीन संतोषभाऊ, नवीन “आत्महत्या.”
प्रशासनातील भ्रष्ट साखळी
एक डॉक्टर न्याय मागते, पण तिचा अर्ज दोन महिने थांबतो.
एक पोलीस अधिकारी गुन्हा करतो, पण त्याच्यावर कारवाई नाही.
एक राजकारणी गुन्हेगारांना संरक्षण देतो, पण जनता त्यालाच पुन्हा निवडून देते.
ही साखळी तोडली नाही तर न्याय कधीच मिळणार नाही.
अंमलबजावणी करणारे अधिकारी, तपास करणारे पोलिस, आणि निकाल देणारे न्यायाधीश —
सगळीकडे राजकीय हस्तक्षेप झाला तर सत्य कुठे टिकणार?
“राजीनामा देऊ” म्हणणाऱ्यांचा खोटेपणा
आज कोणी म्हणत असेल — “आम्ही न्याय देऊ” — तर त्यांच्याकडून लिखित बॉण्ड घ्यावा.
“जर न्याय मिळाला नाही, तर आम्ही राजकारण सोडू.”
असं म्हणणारा एकही नेता दिसेल का?
संतोष देशमुख आणि मुंडे प्रकरणात हे सगळेच नेते घरपोच आश्वासनं देत होते.
पण निकाल? शून्य.
महाराष्ट्रातील विसरलेली प्रकरणे — काही उदाहरणे
- दिशा सालियन: पुरावे, कॉल रेकॉर्ड्स असतानाही आत्महत्या म्हणून फाईल बंद.
- पूजा चव्हाण: राजकीय व्यक्तींवर संशय, पण चौकशी अद्याप अपूर्ण.
- सुशांत सिंग राजपूत: देशभर आंदोलन, पण न्याय धूसर.
- हिरेन-वाजे: एन्काउंटरने सगळं मिटलं.
- पुणे पोर्श कार प्रकरण: अल्पवयीन आरोपी, पण सत्ताधारींचं संरक्षण.
- हनीट्रॅप, ड्रग्ज, बॅग घोटाळा, कृषी घोटाळा, बंदूक लायसन्स घोटाळा: फक्त बातम्या, निकाल नाही.
ही यादी संपत नाही — कारण व्यवस्था सडलेली आहे, आणि जनता गप्प आहे.
आता निर्णय घ्या — विसरणार की लढणार?
प्रत्येक वेळेला आपण म्हणतो, “काहीच होणार नाही.”
पण जर आपण एकत्र आलो, आवाज उठवला, आणि विसरणं थांबवलं, तर नक्कीच काहीतरी होऊ शकतं.
संपदा मुंडेच्या आणि संतोष देशमुखांच्या आत्म्यांना न्याय मिळवून देणं म्हणजे समाजाच्या आत्म्याला जागं करणं.
आजचा प्रश्न सोपा आहे —
आपण पुन्हा विसरणार का?
की या वेळेला सत्यासाठी उभं राहणार?
महाराष्ट्राने अनेक महान लोक दिले — पण आज तोच महाराष्ट्र मौनाचा महाराष्ट्र झाला आहे.
प्रत्येक न्यायविरहित मृत्यू ही समाजाच्या विवेकाची हत्या आहे.
राजकारणी बदलतात, सरकारं बदलतात, पण न्याय मागणाऱ्यांचा शेवट सारखाच असतो — मृत, एकाकी, आणि विसरलेला.
जर आपण आता तरी बदललो नाही, तर उद्या जेव्हा पुढचा “संपदा” किंवा “संतोष” मरेल,
तेव्हा आपल्या शांततेलाही त्या मृत्यूचा भागीदार मानलं जाईल.
